In het prachtige Twentse landschap ligt Weleveld. Landgoed met een lang en roemrucht verleden waarvan de naam is afgeleid van "wolvenveld". De wolven zijn nog zichtbaar op het landgoed!

Landgoed Weleveld ligt tussen Borne, Hertme en Zenderen. Het landgoed is sterk verbonden met wolven en men kan vandaag de dag zelfs wolven zien op het landgoed! Niet alleen zitten ze verborgen in de poort naar de huisplaats maar de oplettende wandelaar kan ze ook in het open veld ontdekken!

Geschiedenis

Omdat in de 80 jarige oorlog veel documenten verloren gingen blijft de vroege geschiedenis van Weleveld in nevelen gehuld. Wat wel bewaard is, is dat in 1244 Godfried van Weleveld genoemd wordt en dat in 1300 het eerste huis gebouwd werd door Otto en Bernard van Ruinen. Zij zijn waarschijnlijk via de vrouwelijke lijn Godfried's kleinzoons, die zich daarna van Weleveld noemen. De plaats van de havezate was niet willekeurig gekozen want hier kruist een van de doorgaande oost-west routes de Bornschebeek. Zo kon men weg én beek controleren en er tol heffen. Weleveld (ookwel Wolfsveld, Welfsveld, Wellfelt of Welvelde) ontwikkelde zich tot een belangrijke en welvarende havezate in Twente onder diverse generaties Van Weleveld. Er waren ook nauwe banden met de oude kerk in Borne. Johan II en zijn zoon Gert financierden waarschijnlijk de nieuwbouw van deze kerk in de 15de eeuw.

Familie Schele

Na het overlijden van Johan III in 1526 volgde zijn dochter Anna hem op. Zij was gehuwd met Sweder Schele van de Schelenborg bij Osnabrück. Haar zoon Cristoffel, die samen met zijn broer Caspar in Wittenburg studeerde en er Luther ontmoette, introduceerde de Lutherse godsdienst in de kerk in Borne.
De 80 jarige oorlog bracht gevaar en plunderingen. Weleveld werd afwisselend bezet door Spaanse en Staatse troepen en bleef zwaar gehavend achter. Het huisarchief ging hierbij verloren.
Christoffel werd opgevolgd door zijn zoon Sweder II. Hij schreef tussen 1596 en 1636 een dagboek van bijna 2.000 pagina's in een haast onleesbaar handschrift in een mengsel van Duits, Twents en Latijn, de Kroniek. Hierin beschrijft hij de familiegeschiedenis, familiegebeurtenissen, zijn plannen voor een huiskapel, godsdienstige overwegingen en nog veel meer.
Na hem komt zijn zoon Goossen Heidenrijk maar zijn kinderen raakten verstrikt in processen over de opvolging en belaadden Weleveld met schulden. Vele boerderijen werden verkocht en de laatste freules leefden in grote armoede in wat nu het Spookhuis wordt genoemd.

Van Hambroicks

In 1715 moest de havezate openbaar verkocht worden. Lambert Joost van Hambroick, wiens moeder een Van Weleveld was, werd eigenaar. Hij restaureerde het vervallen huis en legde tuinen aan. Uit deze tijd stammen enkele prenten van Spilman en Bosch. Met de dood van zijn zoon Robert kwam het huis leeg te staan. Het werd nog enkele jaren verhuurd, maar omdat het in de Franse tijd niet meer nodig was een havezate te bezitten om zitting in de Staten van Overijssel te kunnen nemen, verliest het huis zijn nut en in 1804 wordt het afgebroken.

Weleveld als belegging

In 1819 werd het landgoed verkocht aan G.J.O.D. Dikkers uit Borne. Nog geen 100 jaar later, na het faillissement van de bank Dikkers, moest het in 1908 opnieuw openbaar verkocht worden. Dan is C.M. Hänisch-ten Cate de koper. Haar kleindochter C.M. Kwint-Hänisch ten Cate is nu de eigenaar. Zij woont sinds 1998 in een van de boerderijen op het landgoed, die Jachthuis is genoemd naar de jachtkamer die Dikkers er in 1874 aanbouwde.