Geschiedenis
Rond 1600 stichtte Reinier Schaep de havezathe Windesheim, wat een erkende havezathe was, gelegen in de marke met dezelfde naam. Iets oostelijker lag het in 1387 gestichte klooster Windesheim. In 1730 werd het goed aangekocht door Gijsbert van Dedem, die zich niet op Windesheim vestigde maar op de havezathe De Gelder bleef wonen. Dat was logisch, aangezien Huis Windesheim erg klein was en in niet al te beste staat verkeerde. Na de dood van Van Dedem kocht Paul Benelle Windesheim en begon hij in 1748 met het vergroten en moderniseren van het huis. Ook herbouwde hij de karakteristieke Windesheimer molen en vergrote hij de omvang van het landgoed.
Nadat het via vele verkopen in 1813 in eigendom kwam bij familie de Vos van Steenwijk, gaf Frederik Henri de Vos van Steenwijk opdracht aan Leonard Springer om de directe omgeving van het huis op te knappen. Springer ontwierp ter plaatse van de rechthoekige moestuin, rechts van het omgrachte landhuis en het rechterbouwhuis, een neo-barokke verdiepte rozentuin.
Op 20 oktober 1944 raakte het landhuis dat kort daarvoor nog Duitse officieren huisvestte, door een Engels bombardement geheel verwoest. De bouwhuizen bleven wel gespaard. De eigenaar van die na de oorlog veel in Frankrijk woonde heeft van herbouw van het huis afgezien. Bewaard bleef het onderhuis met de brug. Gedurende de zomermaanden werd, weliswaar sporadisch, de villa aan de overzijde van de Windesheimerweg bewoond.
Na het overlijden van de heer en mevrouw De Vos van Steenwijk – Schimmelpenninck in 1969 respectievelijk 1973 werd de erfenis verdeeld over drie erfgenamen. Jan Arend de Vos van Steenwijk erfde het 200 hectare grote landgoed Windesheim.
